zondag 9 juli 2017

Wielrennen is voor mannen

Van de week zag ik op Twitter een stukje tekst uit het AD dat wielrennen alleen voor mannen zou zijn. Dit was een ingezonden stukje van een man. Belachelijk vond hij het: vrouwen die bij De Avondetappe praatten over wielrennen. Hij was afgehaakt. Wielrennen was van mannen en zou altijd voor mannen blijven.

1984. In de draaimolen wilde ik op het wielrenfietsje. Als meisje.

1986: mijn stuur moest naar beneden staan, net zoals wielrenners hadden. Op mijn meisjesfiets.

1987: ik wilde op wielrennen, maar mijn ouders vonden dat wat vroeg. Ik was zeven en ging op voetbal. Mijn meester vond dat maar niks. En als ik met mijn meisjesteam (heel bijzonder destijds!) won van jongens uit mijn klas, kregen de jongens te horen hoe erg dat was. Dat ze zich moesten schamen. Voetbal was voor mannen volgens mijn meester.

En toen, toen was het 1991. Ik mocht op wielrennen. Als meisje. Ik kende niemand die dat deed, mijn droom kwam uit. Een racefiets, een helm, gesponsorde kleding, 'toeclips'. Fietsen op een skeelerbaan in Zwolle. Fietsen op een wielerbaan in Almelo. Wedstrijden in Hengelo, Hardenberg, Oldenzaal, Nijverdal. Een trainingskamp in Zuid-Limburg.
Toeclips werden vervangen door clickpedalen. Mijn fiets veranderde van een 'Benotto' naar een 'Colnago'. Mijn helm moest glimmen. Wat een plezier had ik op mijn fiets. Meiden en jongens gemengd. In mijn categorie fietsten meestal meer meisjes mee dan jongens.

Door vervelende omstandigheden moest ik stoppen met fietsen. Maar mijn fascinatie voor het wielrennen bleef.

Een tweedaagse reis naar de Champs-Élysées om Miguel Indurain in het geel te zien. Waar andere pubermeisjes gilden bij Take That, werd ik stil van een man in het geel op een fiets. Als meisje.

Na de Tour volgden de rondjes om de kerk met toppers uit de tour. Ik sta als zestienjarige op de foto met mannen als Mario Cipollini, Jan Ullrich, Tony Rominger, Michael Boogerd en Leon van Bon. Ik, als meisje.

Leontien van Moorsel was mijn voorbeeld.

In 1998 bedwong ik, als jonge vrouw, nog met een grote groep mensen onder leiding van Hennie Kuiper de Alpe d'Huez.
Daarna verloor ik de interesse een beetje, maar ik bleef de Tour trouw. 

En terwijl ik dit typ, wordt er een Alpenetappe gereden. En ik kijk. Als vrouw. En boven op zolder staat mijn wielrenfiets. Ik voel me te dik, ik vind het wat eng. Maar ik ga hem ooit weer gebruiken. Als vrouw.

Anna van der Breggen wint vandaag de Giro. Ik denk dat de meneer van het stukje boos is. Het werd namelijk gemeld tijdens de uitzending van de Tour de France. En dat is voor mannen. En als ik er zo over nadenk: hij heeft gelijk. Het is een mannensport. En dat zal het altijd blijven. Hoe heb ik het bovenstaande óóit durven doen. Als meisje. Als vrouw.


Sorry meneer!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten